Praca T. S. Eliot w polskiej kulturze teatralnej potwierdza przekonanie wielu badaczy, że opracowania dotyczące recepcji twórczości pisarzy mogą wiele wnosić nie tylko do naszej wiedzy o danym twórcy, ale i ogólnej charakterystyki teatru, literatury, kultury czasów, w których próbowano zmierzyć się z dokonaniami dramaturgów, poetów, pisarzy. Sądzę, że współczesna humanistyka nie pozwala nam na ograniczanie prac dotyczących recepcji Eliota w Polsce do sumiennego, dokumentacyjnego rejestru tłumaczeń, realizacji scenicznych, dyskusji prowadzonych przez krytyków. Justyna Kozłowska w sposób dojrzały pokazała, że temat recepcyjny staje się okazją, ażeby na przykładzie Eliota ukazać pewne procesy, z którymi mieliśmy do czynienia w polskiej kulturze, i to nie tylko literackiej czy teatralnej, w XX wieku.