Niniejsza publikacja stanowi obszerny zbiór recenzji Łukasza Maciejewskiego, realizujący model krytyki pojmowanej jako służba prawdzie oraz wnikliwa analiza kondycji współczesnego człowieka. Autor łączy warsztat krytyka filmowego i teatralnego, kładąc szczególny nacisk na interpretację sztuki aktorskiej oraz analizę dorobku mistrzów polskiej sceny, takich jak Krystian Lupa. Maciejewski tworzy teksty o charakterze dziennikarsko-literackim, które stanowią istotną, humanistyczną odpowiedź na współczesny kryzys profesjonalnego piśmiennictwa o kulturze.

We wprowadzeniu do swego zbioru recenzji teatralnych Łukasz Maciejewski wyznaje, że jest krytykiem szczęśliwym. Takie stwierdzenie należy do rzadkości. Szczerze mówiąc, nie spotkałem się z podobną deklaracją nigdy wcześniej. Do przyjętej powszechnie konwencji rozważań o krytyce należy, po pierwsze, wyrzekanie na stan krytyki, po drugie, utrzymywanie, że krytyka nikomu dzisiaj nie jest potrzebna, po trzecie, twierdzenie, że uporczywość, z jaką  piszący (pisząca) oddaje się temu zajęciu, to postawa zgoła straceńcza.

Tymczasem Łukasz Maciejewski powiada, że jest krytykiem szczęśliwym, że uprawianie tej profesji sprawia mu satysfakcję, że czuje, a nawet ma na to dowody (które przytacza), że pisanie recenzji ma sens. To wielce krzepiące, że jest wśród nas krytyk zadowolony z wybranego zajęcia, że nie narzeka na swój los, że czuje się spełniony.

Tomasz Miłkowski
(fragment wstępu)

Opis pochodzi od wydawcy.