Spektakle operowe wystawione przez Wojciecha Bogusławskiego w latach 1778–1783 odegrały w historii teatru i literatury polskiej mniej znaczącą rolę niż te, które powstały w późniejszym czasie. Brak wśród nich inscenizacji, które wywołałyby tak mocny rezonans społeczny, jak Krakowiacy i Górale. Dla rozwoju polskiego teatru muzycznego jest to jednak okres bardzo istotny. W szybkim czasie dokonało się przeniesienie osiągnięć estetycznych włoskiego teatru operowego na grunt polszczyzny, co umożliwiło wykształcenie się typu odbioru sztuki teatralnej, który zakładał współistnienie i wzajemne dopełnianie semantycznych znaków słownych z posiadającą naddane znaczenia – poprzez konwencje teatralno-muzyczne – instrumentalną i wokalną warstwą brzmieniową. Duże sukcesy pierwszych oper Wojciecha Bogusławskiego świadczą o powodzeniu jego poszukiwań artystycznych i dobrym rozeznaniu w upodobaniach widowni.

Ze Wstępu

Dzięki rozległym kompetencjom Autor zdołał przeprowadzić interesujące analizy muzyki, librett włoskich oper, a także ich przekładów dokonanych przez Wojciecha Bogusławskiego na przełomie lat 70. i 80. XVIII stulecia. Ustalenia te wpisane zostały przede wszystkim w kontekst historycznoteatralny, jak również historycznopolityczny. Autorowi książki, który skupił się na zainteresowaniach Bogusławskiego operą włoską, udało się przy okazji pokazać, na czym polegał fenomen jego teatru oraz że jego tworzenie oparte było na konsekwentnej realizacji dobrze skonstruowanego programu.

Z recenzji prof. dr. hab. Patryka Kenckiego

Opis pochodzi od wydawcy.