Hamlet książę Danii

Na zamek w Elsynorze po nagłej śmierci ojca wraca młody książę Hamlet. Zastaje kraj pogrążony w niepokoju i chaosie, a jego matka, Gertruda, pośpiesznie ponownie wychodzi za mąż za nowego króla – Klaudiusza, brata zmarłego monarchy. Wkrótce Hamletowi objawia się nocą duch ojca, który ujawnia mu straszliwą prawdę: został zamordowany przez własnego brata. Książę staje przed dramatycznym wyborem – czy pomścić zbrodnię, czy poddać się wątpliwościom, które rozdzierają jego umysł. Nie wybiera prostej drogi odwetu, lecz rozpoczyna bolesny proces dekonstrukcji otaczającej go rzeczywistości, przywdziewając maskę obłędu, by w cieniu szaleństwa zachować choćby resztkę własnej podmiotowości.

W nowym przekładzie prof. Tadeusza Sławka Elsynor staje się czymś więcej niż tylko tłem dla dynastycznej tragedii. To duszna przestrzeń, w której ziąb przenika korytarze królestwa, a władza tyrana mrozi życie państwa. To nie jest zwykła opowieść o zemście, lecz zapis konfrontacji jednostki z wielką „Machiną Historii”. Jej prawem podstawowym jest dominacja Wielkiego nad Małym, Silnego nad Słabym. Czy świat da się uleczyć? Czy można naprawić zwichnięty czas poharatanego życia? Czy da się zatamować krwotok, jakim jest historia? Powstrzymać mnożące się powikłania?

Sławek prowadzi język Szekspira ku współczesnej przejrzystości – Hamlet oddycha rytmem bliższym dzisiejszemu czytelnikowi. Dzięki temu wyraźniej wybrzmiewa napięcie między słowem a działaniem, między formą a rozpadem. Autor przekładu kładzie nacisk na fakt, że zło nie jest jedynie brakiem dobra, lecz agresywną siłą, która przeobraża „dobro-czynność w zło-czynność, wspaniało-myślność w podło-myślność”, zmuszając bohatera do medytacji nad sensem działania w stanie permanentnego konfliktu. W tym ujęciu literatura staje się narzędziem diagnozy i możliwej terapii – miejscem, gdzie język odzyskuje odpowiedzialność, a człowiek może zobaczyć siebie z zewnątrz.

Opis pochodzi od wydawcy.